İzmir’de her ay ortalama beş işçi işe gidip dönmüyor

İş kazası haberleri tek tek okunduğunda birer talihsizlik gibi görünür. Yan yana dizildiğinde başka bir şey çıkar ortaya: düzen.

Türkiye tablosu

İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği (İSİG) Meclisi’nin aylık raporlarına göre 2026 yılının ilk sekiz ayında iş cinayetlerinde en az 1.509 işçi yaşamını yitirdi. Aylık dağılım şöyle:

Tablodaki eğri tesadüf değil: ölümler yaz aylarında yükseliyor. İnşaat ve tarımın yoğunlaştığı, sıcak çarpmasının ve uzun mesainin devreye girdiği aylar bunlar.

İzmir tablosu

İzmir, İSİG raporlarında ay ay anılan şehirlerden. Açıklanan verilere göre:

Bu sayılar, haber olan ve kayda geçen ölümleri kapsıyor. İSİG Meclisi raporlarında bunu her ay “en az” diye yazıyor; çünkü kayıt dışı çalışırken ölenlerin bir kısmı hiçbir listeye girmiyor.

Hangi işlerde ölünüyor

Ocak ayı dağılımı, yılın geri kalanı için de fikir veriyor. O ay işkollarına göre ilk sıralar şöyleydi: inşaat 29, taşımacılık 23, metal 16 işçi. Daha geniş gruplamada sanayi 67, hizmet 36, inşaat 31, tarım 12.

İzmir’in sanayi haritası düşünüldüğünde bu tablo şehre birebir oturuyor: Aliağa’daki petrokimya ve gemi söküm tesisleri, Çiğli ve Kemalpaşa organize sanayi bölgeleri, Torbalı ve Menemen’deki fabrikalar, kent merkezindeki inşaat şantiyeleri ve limanın taşımacılık trafiği.

Neden bu seriyi takip edeceğiz

İş kazası haberi genellikle tek gün yaşar: “şu fabrikada bir işçi yaşamını yitirdi” yazılır, ertesi gün unutulur. Oysa bu ölümlerin ortak noktaları var ve ancak üst üste bakıldığında görünür hale geliyor — hangi sektörde, hangi ilçede, hangi tip işte, hangi mevsimde.

Haberin Sesi olarak İSİG Meclisi’nin aylık raporlarını İzmir ölçeğinde düzenli izleyeceğiz. Her ay şu üç soruyu soracağız:

• İzmir’de o ay kaç işçi öldü, hangi ilçede, hangi işkolunda?
• Aynı işyerinde daha önce kaza olmuş muydu?
• Denetim yapılmış mıydı, yapıldıysa ne bulunmuştu?

Bir şehrin kaç fabrikası olduğu kadar, o fabrikalardan kaç kişinin akşam evine döndüğü de o şehrin karnesidir.